قول میدم از این به بعد 2بارتوهفته آپ کنم
واقعا میبخشید خیلی کاردارم   

اینجابودم که همراه عمه هام رفتیم کرمانشاه یه مسافرت کاری واسه یکی از عمه ها
و سیاحتی واسه ما  

اونجازیاد رفتم 
میتونم بگم خیلی خوش گذشت  

بیشتربه خاطراینکه ازکامپیوتر دورشدم مثل یه معتادکه نه عین یه معتاد شده بودم

راستش خودم بابت معتاد بودنم خیلی ناراحت بودم سعی کردم ازاین فرصت استفاده کنم وکردم موفق شدم البته تاحدودی
من مطمئنم هرکاربدیم که بکنم حتی اگه بخوام بدترین آدم دنیا هم بشم
حالا از هرلحاظ که فکرشو بکنی باز برام موقته
نمیتونم همیشه تو اون قالب عوضی برم بازم برمیگردم  به اصل خودم
بازم دلم میخواد یه پفک خوب باشم 

حالا هرچی که بخوایم اسمشو بذاریم عادت یا ترس ازخدا  یا...
ولی نمیتونم غیرازاون چیزی که بارم آوردن باشم
 فقط ایده آل بودن وخوب بودنه که راضیم میکنه
حتی  اگه بخوام معتادبودنم تجربه کنم باز فوقش یه مدت تحملش کنم بازم دلم میخواد بشم
همون پفک سابق همونی که باید همه چیش خوب باشه
البته اگه یه معتادبتونه ترک کنه که نمیتونه

شاعرراست میگه که
هرکسی کودورماندازاصل خویش  
باز جویدروزگاروصل خویش 

خلاصه وابستگیم خیلی به کامپی کمترشدو
همینطوربه اون 10نفری که باهاشون میچتیدم
فهمیدم اونقدرام که فکرمیکردم بی جنبه نیستم
فهمیدم همه اون آدما با من خیلی فاصله دارن وزندگی من خیلی باارزشتراز ایناس
که با همچین آدمای علافی تلف بشه
فهمیدم به هر کسی اندازه خودش ارزش بدم
فهمیدم این قضیه باید فقط در حد یه سرگرمی برام باشه همینو بس 

خیلی خوب بوداین مسافرت
وقتی برگشتم همه رفتارامو تعدیل کردم
سعی کردم خودمودرست کنم نه اینکه دنبال یه راه حل اشتباه بگردم
شایدم همه اینا توسرنوشتم بود نمیدونم
چت کردنا ادامه داشت تا اواخرماه مه که میخواستم برگردم دانشگاه
واقعا هم کسی برام زیادمهم نبود 3تا آشغال تو ادیا بودکه پاکشون کردم 

 
داشتم به تیتاب وابسته میشدم درعین تنفر ازش 

فک کنم 27 مهر85بود که برگشتم  شمال خونه روتازه عوض کرده بودیم
نوسازبود  6تومن رهن عالی بود دوتااتاق داشتم یکی واسه خواب یکی درس خوندن
با گلی برگشتیم شمال به خاطرکارای این ترمم باید کامپی رو میاوردم  

بیچاره داداشم میموندو حوضش
اون مدتی که تو راه بودیم تا یکی دوروز بعدش که وقت کردم کامپی رو وصل کنم 

 برام 100 سال گذشت
ازیه طرف غم دوری بابامو داشتم  

ازیه طرف دلشوره رابطم با تیتاب ازترس گلی
ازیه طرفم اظطراب درسام
بلبشویی بود برام
خلاصه آن شدمو بازم ادامه چتابا تیتاب دقیق یادم نمونده چیا میگفتیم  

ولی خوب میدونم هرچی بود برام خوشایند نبود
اونروزا شخصی به اسم تیتاب برام یه کم مهم شده بودانقدکه به خاطرش  

همه کاراموتنظیم میکردم و  

سرساعتی که میومد که معمولاغروب بودآن میشدم
حتی یه بار باگلی رفتیم بیرون انقد عجله کردمو غرزدم که زودبریم خونه
که گلی ازم ناراحت شد خونم که اومدیم نشستم  پای نت  

گفت به خاطراین انقدعجله داشتی؟چی بگم من موندمو خجالت
ازهمشهریشون که مثل برادرم بودکمک خواستم
مشکلمو گفتم
گاهی فکر میکنم نکنه اونم همین تیتاب بود
بالاخره یه روز ته وتوشودرمیارم

اونروزا تیتاب حرفای جدیدی میزد
اینکه بهش شماره بدم
 گفتم خیلی زود پسرخاله میشی حتما پس فردام آدرس خونمونو میخوای
گفت حالاکه نه بعد دو سه سال که باهم آشناشدیم تفاهم داشتیم چراکه نه
واقعا ترسیدم
نمیخواستم تااین حد جدی بشه
 

میخواست فقط با اون باشم
و من واقعامونده بودم
ازیه طرف وقتی باهاش حرف میزدم ته دلم یه چیزی غنج میرفت  

هیجان پاگذاشتن اونطرف خط قرمز
ازیه طرف عقلم ندامیداد نذارقلبت از آکبندی دربیاد یه بارحین چت نشستم همه حرفاموبراش گفتم
صبح تایپ کردم که چیزی ازقلم نیفته اینکه چه جور آدمیم و تا حالادلمو به کسی ندادم
دوصفحه ای میشد وفک کنم ازاینجابود که تودلش گفت باید ضایعش کنم  

چون همون موقع بهم گفت باشه حرفات درست ولی اگه خلافشوثابت کردم چی ؟؟
گفتم نمیشه من ازخودم مطمئنم
گفت باشه حالامعلوم میشه 
 

یه اتفاق خیلی بدی که افتاد باعث شد ازتیتاب خان بدم بیاد  

متنفربشم
یه بار غروب همزمان هم با اون هم با همشهریشون میچتیدم
اونروز افلاین با من میچتید هنوزم نفهمیدم چی شد  

مثل اینکه آیدیه همشهریشو دزدیده بود وازمن زرنگتر
همزمان به جای اونم میچتید
هرچندوقت یه بارم میپرسید که دیرجواب میدی سرت شلوغه
گفتم نه نیست واقعا هم نبود تازه اون روزا برام یه کم مهم شده بود
داشتم بازم به همشهریش کمک میکردم
نمیدونم چی شد یهوخودش ان شدو اون بیچاره آف
گفت خوب مچتو گرفتم
 دستت برام رو شدو
همتون مثه همید 

هنوزم که هنوزه این جمله هاش مثل پتک توسرمه
یعنی انقد با همه بوده  و ضربه دیده که میدونه همه مثل همن؟؟

منم که ازرو نرفتم گفتم یعنی چی؟ چی شد ؟محمد کجارفت ؟اون کی بود؟ 

هردوتون یه نفرهستین؟توکی هستی ؟گفت من تیتابم
گفتم دیگه باورنمیکنم یه جوری دست پیش گرفتم که پس نیفتم
خیلی حق به جانب بودم 

چون من بهش گفته بودم فقط با یه بچه همسن داداشم میچتم و کمکش میکنم
حالا واسه من گانگستربازی در میاورد
اصلامن چه ربطی به تو دارم احمق
خلاصه دیگه با نارحتی قطع کردورفت
خیلی بهم برخورد من که کاربدی نکرده بودم
خوب یادمه احساس میکردم خوردشدم شکستم نابود شدم 

لهم کرد
 

به نظرشما واقعا کارمن بد بود یا نه؟ 

سلام دوستای خوبم

میبخشید که دیر میام

من پرازنگفته هام

پرازدرد

پرازغم

پراز درددلایی که فقط اینجا میتونم بگم

و پرازامید که شاید بتونم از راهنماییهای شمااستفاده کنم

چون به جرات میتونم بگم با کارایی که تا حالا کردم احمقی بیش نیستم

فقط واقعا سرم شلوغه و کاردارم

ولی خودم هم مثل شما تشنه ام که زودتر بنویسم

زودتر رها بشم

یادم باشه راجب اتفاقای  لعنتی دیروز وقتی به تاریخش رسیدم بنویسم

زود میام

خب میگفتم

تا اینکه یه روز صبح یه آی دی دیدم تو روم که از این جملات عاشقانه میداد

رفتم باهاش یه خورده حرف زدم خیلی مودب بود

 اگه چیزایی که میگفت راست بود پسر خوبی بود کسی که لیاقتشو داشت

باهاش هم کلام بشم خلاصه ادش کردم و

گفتم از آشناییتون خوشحال شدم و کسی نبود جز تیتاب خودمون

 معمولا بعد ناهار میرفتم اونم  ساعت ۱آن میشد اغلب

اصلا بهش احساسی نداشتم میتونم بگم ازش بدم میومد

دلیل اصلی که باهاش حرف زدم این بود که مادرش همشهری من بود

البته به گفته خودش  ۲۵سالش بود شاگرد اول دانشگاه

 تو یه شرکت معروف مهندس بود خونواده شلوغی داشت

 آخرین بچه بود۳ تا برادر یه خواهر داشت پولدار بودن یه کم

  ولی اهل یه جایی بود که خوشم نیومد

 زود صمیمی شد با من از همه بدتر یه اسمی داشت که

 اصلا خوشم نمیومد 

به همین خاطر اصلا به فکر ادامه رابطم با اون نبودم

 اون موقع تو گیرو دار تهیه وبم هم بودم

یه چند بار که باهاش چت کردم بیشتر من حرف میزدم

واون میخواست  از خودم بگم اگرم من میخواستم چیزی از اون بدونم

باید خودم میگفتم بگه یه بار گفت از آرزوهات بگو وای خدای من

چه دل بی غمی داشتم اون موقع گفتم براش

اینکه یه کارخونه بسازم دوتا بچه داشته باشم اینو که گفتم گفت

نه دیگه این یکیو نیستم خیلی بهم برخورد

گفتم مگه قراره  شما باشی ؟؟ چه خیالا 

گفت چرا تو ذوق من میزنی ؟؟

 گفتم خیلی زود پسرخاله میشی چه معنی داره  

آخه ما هنوز به هم میگفتیم شما خلاصه این جرو بحثا ادامه داشت و

 اون همش میگفت تو به من محل نمیذاری و

 زیر پاتو نگاه نمیکنیو از این حرفاتواین اوضاع گاهی آیدیهای دیگه هم آن میشدن و

 همزمان بود با ۳ نفر چت میکردم

یه مدتم یکیشون سریش شده بود که بیچاره عکسشم فرستاد

 ولی واقعا ازش بدم اومد و ردش کردم دوست دخترش ترکش کرده بود

 یه همراه میخواست خاک بر سر.تف.

مردم مارو ببین 

 یکی دیگم بود از همشهریای تیتاب که ازم کوچیکتر بود و

مثل یه داداش باهام درد دل میکرد و منم سعی میکردم کمکش کنم با حرفام .

تیتاب تو کافی نت بود اکثرا یه بار بهش گفتم

در شخصیت تو نیست میری کافی نت جای خوبی نیست نرو

گفت برنامم جور نمیشه باشه سعی میکنم

یه بار حین صحبتامون یهو دیدم وبکمش روشن شد

کت و شلوار تنش بود مرتب ظاهرا خیلی متین بود

ولی قیافش دقیقا از اونایی بود که من اصلاخوشم نمیومد لاغر بودیه کم

قیافش خوب بود ولی من از اون سبک خوشم نمیومد

شایدم تو وب خوب معلوم نبودمجبوری بهش گفتم بابا خوش تیپ !!!!!!!!

ولی انقد اعصابمو قیافش به هم ریخت که زود سیم ثانیه پنجره رو بستم

 خدا ییش خجالت میکشیدم زیادنگاش کنم از یه طرفم میترسیدم یکی بیاد تو اتاقم

نمیدونم پیش خودش چی فکر کرده بود که یه کاره اومد وسط صفحه

یادمه از اون موقع که دیدمش دلسرد شدم. 

راحت بودم باهاش چون بهش حسی نداشتم .

تا اینکه یه شب که مشغول آپ کردن بودم آن شد و

 ناراحت شد که من دیر جواشو میدم و گفت میرم یه کم رانندگی کنم آروم بشم

 منم خداییش دلم نمیخواست ازم ناراحت بشه

 گفتم نرو ببین این آپ آخری رو به تو تقدیم میکنم گفت بچه شدی؟؟

نمیفهمیدمش برام صقیل بود خیلی لجباز بود 

گفت هر وقت زیر پاتو دیدی خبرم کن  

خیلی ناراحت شدم یعنی چی  چرا اینجوری فکر میکنه  

من که چیزی نگفتم بهش چقد توقع داره ندیده نشناخته پررو .

البته واسه اولین بار دلم واسش سوخت که نصفه شبی میره بیرون

 حالا راست گفت یا دروغ نمیدونم ولی کلا از حرفاش معلوم بود ناراحته

یه مشکلی براش پیش اومده

 گذشت تا اینکه من دیگه از این چت کردنا خسته شده بودم

 ولی طبق عادت جلو میرفتم تا اینکه

 اواخر شهریور یه مسافرت۳ روزه رفتم با ماشین خودمون

یه تنوعی بود واسم خیلی خوب بود یه ذره افکارمو جمع کردم .

سعی کردم همون پفک سابق بشم

ذهنم بازترشده بود حس میکردم قله رو فتح کردم و دیگه تمومه

از صحبت با جنس مخالف واهمه ای نداشتم

البته همراه با حس عذاب وجدان

اینم از این مملکت ما که جوونارو اینطوربارمیاره

چاره چیه ؟

خودمون باید تلاش کنیم

خیلی زیاد شد بمونه بقیه ش سعی میکنم زود بیام

ممنون دوستای گلم که تنهام نمیذارین

فقط برای تو :

اگر معنای عشق را می فهمم همه به خاطر توست .

سلام دوستای خوبم

میبخشید که دیر شد آپ این دفعه

سعی میکنم از این به بعد زودتر آپ کنم

راستش دلیل اصلی  آپ نکردنم این بود که

 نمیخواستم دوبا ره خاطرات اون روزا برام زنده بشه

 تواین موقعیت اصلا دلم  نمیخواد به اون روزا فکر کنم دلم میگیره

ولی خب تا کی میتونم بهشون فکر نکنم تا کوچیکترین نشونه یا

حرفی یادم میاد فورا میشینم واسه خودم فکر و خیال درست میکنم

البته الان نهایت سعیمو میکنم که احساسم ثابت باشه تغییر نکنه

به هر حال یه چیزی رو تا یادمه براتون بگم که بیشتر و بهتر منو بشناسین

دیروز غروب شام با گلی رفتیم بیرون اونم یه رستورانی که من پیشنهاد دادم

از اون رستوران خیلی خاطره داشتم چون با دوستام  پارسال رفته بودیم اونجا

 اون وقتا که  اولای رابطه م با تیتاب بود

اون روز بعد یه دعوای مفصل تازه آشتی کرده بودیم

 خلاصه پر از خاطره و دلتنگی بود واسه من دردسرتون ندم

همین که نشستیم  من گفتم آآآخییی من از اینجا خیلی خاطره دارم

 چقد دنیا زودگذره گلی رو میگی ؟؟همچین چپ چپ نگام کرد و

گفت عجب آدمی هستی تو

اگه کسی ندونه فکر میکنه آدم بدی هستی.

با اینکه میدونستم منظورش چیه گفتم یعنی چی؟؟

 یعنی هر کی از یه جایی خاطره داشته باشه آدم بدیه؟؟ 

 بد یعنی چی؟؟ از چه لحاظ؟؟

گفت مثل این دخترای فاسد وهرزه که با دوست پسراشون این ور اون ور میرن

 این حرفو پیش کسی نزن همه که نمیدونن تو منظوری نداری

 همه که از دل پاک تو خبر ندارن پیش کسی این حرفو نزن

 منو میگی گفتم من پیش کسی گفتم اینو؟؟؟دارم پیش تو میگم

خواستم بگم آره اون خاطره ای که تو فکرشو میکنی رو دارم

خواستم بگم اون روز اون زنگ زدوآشتی کردیم

 ولی دیدم به اخم و تخما و حرف و حدیثای بعدش نمی ارزه

خلاصه این گلی من با این زبون تلخش هر از چند گاهی

 نیشتری به این قلب من میزنه که نابودم میکنه 

ولی جدیدا دارم سعی میکنم بهش فکر نکنم

این از این تا دوستام بدونن پفک بیچاره چی میکشه

تابستون سال ۸۵ ترم تابستونی گرفتم شهر خودم که راحت تر باشم

ولی .....اوایل شهریور سال ۸۵بود که

 وب اولم رو ساختم همونی که حذف شد

اون وقتا امتحان ترم تابستونی داشتم

با یه استاد عقده ای و خاله زنک که اعصابمو خورد کرده بود

خاله زنک از این لحاظ که(چون پدرمم استاد دانشگاهه) رفته بود بهشون گفته بود

 دخترتون خیلی مغروره فکر میکنه واحد ما درپیته و

 دانشگاه خودشونو به رخ ما میکشید انگار ارث باباشه دانشگاه و من یه غریبه

 تو وطن خودم یه غریبه بودم آه. حتی بابامم مثل یه جک اینو واسمون تعریف کرد

 آخه از یه دکتر این حرف بعید بود

منی که نهایت احترام رو همیشه با همه نگه میداشتم 

 بابام گفت اهمیت نده واسه این گفته که منت بذاره سر من 

ول کن به تو حسودی میکنه.

 ولی خیلی رو دلم موند خلاصه از اون قضیه دپرس شده بودم یه ذره

به خاطر همین یه کاری رو شروع کردم که به خاطرش حالم از خودم به هم میخوره

خدای من خودت کمکم کن و ببخش.

زیادشد ببخشید باشه تا بعد

برای بیست وسه بار متولدشدم !

خداوندلحظاتی نو برایم آفریدو به من 

گرمی آفتاب را برای عشق ورزیدن

گل ها را برای زیبا نگریستن

باران را برای  پاک بودن

 باد را برای بارور کردن  

شب را برای آرمیدن و...هدیه داد.

خدایا ،مهربانم !

باتمام جسم وجانم سرتعظیم فرودمی آورم

 که شوق نفس کشیدن رادرمن آفریدی

من دوباره متولد شدم

برای عشق ورزیدن

 برای عاشق بودن  

برای با تو بودن

سپاس... 

سپاس... 

از همه کمک بخوام صادقانه بگم دیگه نمیکشم هنگ کردم

اشتباه نشه من از نظر خودم همین که با یه جنس مذکر

بدون اطلاع خونوادم قول و قرار گذاشتم  گناه محضه

حالا فکر کنم فهمیدید که چرا انقد دپرسم و ناا مید

از همه خجالت میکشم

من کسی ام که همه دوستام منو تو روابطشون با پسرا الگو میکردن

یکیشون میگفت من بی محلی به پسرارو از تو یاد گرفتم

یه دختر خوانواده دار پولدار زیبا بسیار مقبول مومن پاک دوست داشتنی

خاکی خوب به تمام معنا از هر لحاظ و

از همه مهمتر نجیب و مغرور(البته به گفته دیگران)

کسی جرات نداشت بهم بگه بالا چشات ابروه

یادمه یه بار که از کلاس زبان برگشتم و تنها بودم و تاریک بود

یه نفر مزاحمم شد هر چی از دهنم دراومد بهش گفتم

فکر میکنید چطور رسیدم خونه؟؟؟؟؟  یه جنازه رسید خونه که

از بس جیغ زدم و گریه کردم

که چطوراون آشغال به خودش اجازه داده مزاحم من

(من دختر فلانی منی که از سرو روم میباره چطور دختریم) بشه

وتا صبح حدود ۹ ساعت خون دماغ بودم و

کارم نزدیک بود به بیمارستان بکشه

اگه مادربزرگم دارو گیاهی تجویز نمیکرد دست خودم نبود

انقدر مغرور و عصیانگر بودم که هیچ کس رو اطرافم نمیدیدم

اگه بی محلی میکردم به خاطر این نبود که از ته ته ته ته ته وجودم

به این کار اعتقاد داشتم بلکه به این خاطر بود که از نوزادی تو گوشم خونده بودن

و روشی جز اون تو ذهنم نبود راه دیگه ای بلد نبودم

همیشه این مهم بود

که من دختر فلانیم تو خونواده ما نجابت مهمترین اصله

اصلا کسی برام حد و حدود تعیین نکرد تو روابطم

تا کجا پیش برم ولی با آموزشا یاد گرفتم

تا جایی که به هیچ کس اجازه نمیدادم باهام حرف بزنه

البته هیچ جنس مذکری همه هم تشویقم میکردن و بهم افتخار میکردن

تا حدی که تنفرم از جنس مذکر شکل گرفت وحتی فمینیسم شدم و

همه باز هم به من افتخار میکردن به منی که روتین بار اومده بودم و

اینگونه بودن بهم دیکته شده بود حتی واسه همه فامیل آشناغریبه واسه همه

میشنیدم که میگن  اونو میبینی به به چه دختری داره فلانی به به

نمیتونم از خونوادم ایراد بگیرم شاید اگه اونطوری بار نمیومدم

الان این موقعیت رو با حق انتخابی که الان دارم انتخاب نمیکردم

به هر حال دست همشونو میبوسم که تا آخر عمرم مدیونشونم

وبراشون آرزوی خوشبختی و سلامتی دارم

زیادی خستتون کردم بقیش بمونه واسه فردا

ممنون که کمکم میکنیدودلگرم

خدایا نوکرتم  

فقط برای تو :

 عشق من عاشقم باش

خیلی دلم میخواد هر روز بیام بنویسم فقط وقت ندارم

خوشبختانه ترم آخرم و اگه خدا بخواد یک ماه دیگه به

جامعه مهندسین وارد مییییشوییییم.

ولی مشکلات و فکرای جور واجور از بس به مغزم فشارآوردن

و فکرم رو مشغول کردن که دیگه تحملشو ندارم.

واسه اینکه بهتر با من آشنا بشین بهتره از اولا شروع کنم.

من از ۱۵ سالگی یه  دفتر خاطرات داشتم که دردامو توش مینوشتم

گاهی هم روز مرگی هامو نمیدونم چی شد که خسته شدم

از تکراری بودن زندگیم از اینکه همش هر روز مینوشتم

رفتم مدرسه ناهار خوردم درس خوندم گلی اینو گفت بابا این کارو کرد

خلاصه پاره شون کردم فقط اولی رو واسه یادگاری نگه داشتم

الانم یه دفتر دارم که هر وقت دیگه نمیکشم

میرمو سیاهش میکنم از دردایی که دارم

ولی اونجام نمیتونم راحت باشم چون تا حالا چند بار شده که دست بقیه افتاده

و من اینو نمیخوام

نمیخوام کسایی که میشناسنم رازای منو بفهمن

چون من اون چیزی که اونا فکر میکنن نیستم

تصمیم گرفتم وب بزنم پارسال این کارو کردم و

از شعرایی که ازشون خوشم میومد واسه پر کردنش استفاده میکردم

تقریبا همزمان با آشناییم با تیتاب بود

البته اون موقع هیچ احساسی به اون نداشتم

آدرسشم به همه دوستا و فامیلا دادم

فکر میکنین چی شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟حذفش کردم

چون اگه یه احمقی نظر میذاشت که مثلا عاشقتم یا دوست دارم

یکی دیگه میرفت و اونو  تو وبش تهدید میکرد

قسمت نظراتم تبدیل شده بودبه خون وخونریزی چرا ؟؟

چون فکر میکردن شعرای عاشقانه مربوط به کسیه یا

یکی تو زندگی من هست و این واسم خیلی بغرنج بود که

آدمایی که همه ادعاشون میشد و همه دکتر مهندس بودن

در درونشو ن اندازه یه نخود عقل و منطق نداشتن که

اینا نوشته های مورد علاقه منه حتی یه بار یکی از اقوام نزدیک گفت

که میدون جنگ شده وبت و

این واسه من که مقبولترین دختر فامیل بودم یه فاجعه بزرگ بود

هر وقت آپ میکردم همه رو به گلی نشون میدادم

یا بابام میدونست و البته داداشمم تو بهتر کردن وبم کمکم میکرد

ولی از بس به بابام گفتن که ایشون عصبانی شدن و

گفتن این چرت و پرتارو دیگه ننویس چیزای علمی بنویس

من که میدونم تو دلت پاکه ولی اینا فقط دلشون میخواد حرف دربیارن

سطح فکرشون پایینه درک نمیکنن یا آدرسشو به کسی نده خلاصه

به پیشنهاد همه من بدبخت که عاشق وبم بودم آبرومو بر هر چیزی ترجیح دادم و

حذفش کردم یادمه داداشم چقدر حرص خورد  بماند

گذشت تا اینکه پارسال درد دوری یا دلتنگی یا غم زمونه یا تنهایی

هر چی که دلتون یخواد اسمشو بذارین غلبه کرد و دوباره یه وب دیگه ساختم

از داداشم که نمیتونستم مخفیش کنم چون اولا به کمکش احتیاج داشتم

ثانیا دلم نمیومد ایندفعم هم من هم داداشم زیپ دهنمونو کشیدیم و

تا حالا جز مامان و بابام وگلی کسی از وجود این یکی خبر نداره

هر چند اونام وبو ندیدن یعنی من نمیذارم اونام حرفی ندارن

میدونن من دلم به یه وب خوشه  ولی خب بازم دستم بستس

نمیتونم به خاطر داداشم احساساتمو بروز بدم

اون از من کوچولوتره خیلی جنبه خوبی نداره بشینم لاو بترکونم جلو بچه

ولی خب یه جورایی فک کنم بو برده که این شعرا و نوشته ها به یکی مربوطه

ولی از بس در مورد من خوب فکر میکنه خودشو گول میزنه

اصلا به ذهنشم خطورنمیکنه خواهرش چه احمقیه

من واسه همشون یه معصوم عاری از گناهم

از اینا گذشته خیلی آقاست

خسته شدین

بقیش بمونه

سلام دوستای عزیزم

پفک هستم

اینجا از خودم میخوام بنویسم

از زندگیم

گذشتم

آیندم

غمهام

شادی هام

وبیشتراز عزیزی که اینجا بهش میگم

تیتاب

چون اصلی ترین دلیل ساختن این خونه قشنگمه

میخوام با نوشتنم بفهمم راههایی که میرم درسته یا نه؟

کارایی که میکنم درستن؟

میتونم به تیتابم تو تمام مراحل زندگیم تکیه کنم ؟

تا آخر عمرم؟یا نه؟

در یک کلام:

آیا با تو خوشبخت میشوم؟؟؟

دیگه اینکه وقتی خداخواستو به هم رسیدیم

این خاطره هاروداشته باشیم

و واسمون ثبت بشه تا

بیشترقدرعشقمونو بدونیم

و یه وقت یادم نره چقد سختی کشیدم

چیییییی کشیدم!!!!

شایدم واسه عبرت دیگران!!!

میخوام ازشما  دوستای گلم هم کمک بگیرم

و از راهنمایی ها تون استفاده کنم 

بالاخره من هنوز دوشیزه پفک هستم

خیلی وقت بود تو فکر این کار بودم  ولی منتظر شدم تا 28 آبان بشه

آخه امروز اولین سالگرد آشنایی من و تیتابمه

دقیقا یک ساعت پیش بود که

 رابطه ما به صورت جدی شروع شد با یک smsازطرف تیتاب

خب دیگه بقیه ش واسه وقتیکه از دانشگاه برگشتم

همیشه عاشق باشید دوستای خوبم

فقط برای تو :

 امروز خیلی دلم هواتو کرده بود

 خیلی بیشتر از اونیکه فکرشو بکنی

شوخی نیست سالگرد عشقمون بودو

توپیشم نبودی دیگه دارم میبرم اگه به دادم نرسی

همه جا جلو چشامی صدات همیشه تو گوشمه

خیلی سخت بود برام.

خدایا خودت کمکمون کن.